11 november, Wapenstilstand. In gedachten word ik terug gekatapulteerd naar 1 van de vele lockdown-wandelingen afgelopen zomer, zijnde deze in de Westhoek. Ik krijg spontaan het beeld van de honderden klaprozen in de velden terug voor ogen. Ondanks dat de temperaturen nu niet meer om klaprozen of “poppies” vragen, blijven ze wel hét symbool van de oorlog die uitgevochten werd in “Flanders fields”.
Geen gemakkelijke bloemetjes die klaprozen. In de velden bloeien ze zo talrijk en prachtig, maar pluk ze en enkele uren later zijn ze verwelkt. Een raar moment misschien, zo midden in de herfst, met 1 been al richting winter, maar daar heb ik een goeie tip voor :-)! Wanneer je klaprozen plukt, dip de onderste cm van hun steeltjes dan een tiental seconden in kokend water. Je zal zien dat de klaprozen dan aanzienlijk langer in een vaas kunnen blijven staan.
Beginnen de blaadjes uiteindelijk af te vallen? Gooi het stengeltje dan nog niet weg. Eens de bloem verwelkt is, blijft enkel het zaaddoosje over. Als je geduldig genoeg bent, dan zie je dat er gaatjes verschijnen in dit zaaddoosje: bovenaan, net onder het “kroontje”. Je kan de zaadjes er eenvoudig uitschudden en deze kan je in het voorjaar zaaien. Zo krijg je je eigen bloemenveld vol poppies.
En wil je ze voor altijd bewaren? Probeer ze dan eens te persen tussen een oud telefoonboek. Je kan ze open leggen of gesloten in profiel. Zorg dat er genoeg gewicht op rust en laat het telefoonboek 2 weken dicht. Je zal merken dat ze prachtig indrogen zo, die poppies.
Terwijl ik deze blogpost afwerk, betreur ik het dat ik niets met geperste klaprozen gemaakt heb om deze dag te eren. Maar helaas gaat mijn tijd nu vooral uit naar het voorbereiden van de late night shop-avonden die er aankomen, alsook de workshops in december. Want daar vraagt het weer nu wél om, met deze steeds kouder wordende dagen. Een beetje sparrengroen, wat eucalyptus, dennenappeltjes, sterretjes,…
Nog heel even en dan mag ik mijn debuut maken met de Warm Wishes workshop! Al is het niet helemaal een debuut. Ik heb voordien al workshops gegeven, maar nu zal het de eerste keer zijn als “Studio Flora”, spannend! Ik kijk er alvast enorm naar uit om de deelnemers te ontmoeten en er een gezellige avond of namiddag van te maken. Eentje waarop iedereen tevreden met een mooie creatie naar huis kan gaan. Wie bij het lezen van deze post uit de lucht valt: niet getreurd! Er zijn nog plekjes vrij, dus neem gerust even een kijkje op de pagina van de workshops en wie weet zit er wel eentje tussen die jou aanspreekt en zien we elkaar binnenkort in m’n atelier!
Ziezo, dat gezegd zijnde heb ik niet veel meer toe te voegen. Dus laten we dan toch nog maar even stilstaan bij die 11ste november, met het bekende gedicht van John McCrae waarin de symbolische poppies vermeld worden. Ondanks dat ik geen nieuwe creatie met klaprozen kon maken, heb ik er wel eentje op de webshop staan. Geen typische rode, maar wel zachtroze klaprozen in dit werkje. En laat roze nu net de kleur van medeleven zijn. Rust zacht, lieve mensen.
In Flanders Fields
In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
John McCrae